Bernard Ber Mark

Bernard Ber Mark urodził się 8 czerwca 1908 roku w Łomży, w rodzinie Hersza i Racheli z Blumrosenów. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując w 1932 roku tytuł magistra. Pracował jako nauczyciel języka polskiego, a od 1927 roku działał w środowiskach komunistycznych. Był redaktorem dziennika „Der Frajnd” i członkiem zarządu Związku Zawodowego Literatów Żydowskich w Warszawie. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w obronie Warszawy.

Podczas wojny przebywał między innymi w Mińsku, Moskwie i Kujbyszewie, gdzie działał w Żydowskim Komitecie Antyfaszystowskim. Współtworzył Związek Patriotów Polskich i uczestniczył w pertraktacjach dotyczących repatriacji. Do Polski wrócił w 1946 roku. W 1949 objął stanowisko dyrektora Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie i pełnił tę funkcję do śmierci w 1966 roku. Był także przewodniczącym Związku Literatów i Dziennikarzy Żydowskich, redaktorem naczelnym „Dos Naje Lebn” oraz profesorem nadzwyczajnym. Pisał głównie o wojnie i losach Żydów podczas Holokaustu. Wśród jego książek znalazły się „Powstanie w getcie warszawskim” i „Walka i zagłada warszawskiego getta”. Zmarł w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Bernard Ber Mark” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.