Eugeniusz Jasiewicz

Eugeniusz Józef Jasiewicz urodził się 30 grudnia 1892 roku w Łomży, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Był uczestnikiem strajku szkolnego w 1905 roku. Ukończył Szkołę Korpusu Kadetów oraz Wojskową Szkołę Kawalerii w Jelizawietgradzie. Podczas wojen z Ukraińcami i bolszewikami służył w 2 pułku Ułanów Grochowskich, dowodząc szwadronem. Po zakończeniu działań wojennych pełnił służbę w 24 pułku ułanów, a następnie w szkole jazdy.

W 1927 roku awansował do stopnia podpułkownika. Zajmował stanowiska zastępcy dowódcy 7 pułku strzelców konnych Wielkopolskich, rejonowego inspektora koni w Mołodecznie oraz zastępcy dowódcy 22 pułku Ułanów Podkarpackich. W 1935 roku objął dowództwo tego pułku, a w 1937 roku został komendantem miasta Łodzi. Był kawalerem Krzyża Srebrnego Orderu Wojskowego Virtuti Militari, otrzymał także Krzyż Walecznych i Złoty Krzyż Zasługi. Po II wojnie światowej przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 15 marca 1975 roku w Londynie. Był mężem Romany Stanisławy z Chrzanowskich; mieli córkę Danutę.

Na podstawie artykułu „Eugeniusz Jasiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.