Ignacy Zaborowski

Ignacy Zaborowski urodził się 2 listopada 1754 roku w województwie ruskim. Był polskim pijarem, duchownym katolickim, matematykiem i geodetą. Naukę rozpoczął w szkole pijarów w Złoczowie, a później wykładał w szkołach pijarskich w Warężu i Łomży oraz w warszawskim Collegium Nobilium. W latach 1799-1801 pełnił tam funkcję rektora. Wprowadził także dla uczniów wakacyjne praktyki inżynieryjne.

Zaborowski był profesorem geometrii i egzaminatorem geodetów przy Komisji Edukacji. Pełnił funkcję przełożonego szkół warszawskich, a od 1802 roku był prowincjałem pijarów. Należał do Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych i Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Napisał między innymi podręcznik „Jeometria praktyczna” oraz „Logarytmy dla szkół narodowych”, uznawane za pierwsze polskie tablice logarytmiczne. Za tę pracę otrzymał od Stanisława Augusta Poniatowskiego Medal Merentibus. Zmarł 10 stycznia 1803 roku w Warszawie. Początkowo pochowano go w kościele pijarów przy ulicy Długiej; po powstaniu listopadowym jego szczątki przeniesiono na cmentarz Powązkowski.

Na podstawie artykułu „Ignacy Zaborowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.