Jerzy Jasiewicz

Jerzy Jasiewicz (ur. 24 listopada 1900 w Łomży, zm. 17 maja 1979 w Warszawie) był majorem kawalerii Wojska Polskiego. Ukończył Korpus Kadetów w Połtawie, a w 1920 roku wstąpił do Wojska Polskiego i służył w 2. pułku Ułanów Grochowskich. Podczas wojny polsko-bolszewickiej brał udział w walkach pod Baranowską Rudnią; za działania tam został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W kolejnych latach pełnił służbę w jednostkach kawalerii i pancernych, a od 1934 roku dowodził szwadronem w 12. pułku Ułanów Podolskich.

W 1939 roku uczestniczył w wojnie obronnej, dowodząc oddziałem wydzielonym grupy kawalerii pułkownika Tadeusza Komorowskiego. Ciężko ranny, trafił do szpitala, a następnie przebywał w obozach jenieckich, między innymi w Oflagu II C Woldenberg. W 1948 roku otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari za udział w walkach wrześniowych. Po opuszczeniu obozu w 1945 roku został przeniesiony do rezerwy i osiadł w Gnieźnie, a w 1963 roku zamieszkał w Warszawie. Od 1926 roku był mężem Wandy z Maciejewskich; mieli dwie córki. Został pochowany na warszawskim cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Jerzy Jasiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.