Roman Dąbrowski

Roman Dąbrowski, używający pseudonimów Czarny, Faja i Stary, urodził się 8 sierpnia 1902 roku w Łomży, a zmarł 29 sierpnia 1959 roku w Warszawie. Był działaczem Polskiej Partii Socjalistycznej i dowódcą IV batalionu Organizacji Wojskowej PPS im. Jarosława Dąbrowskiego na Żoliborzu. Uczył się zawodu tokarza, a od 1922 roku pracował w Warszawie. Działał w organizacjach młodzieży robotniczej i socjalistycznej. Pod koniec 1928 roku wstąpił do PPS. W latach 1932-1939 należał do władz partii w dzielnicy Marymont-Żoliborz i kierował jej Akcją Socjalistyczną.

We wrześniu 1939 roku uczestniczył w wojnie obronnej Polski. Po ucieczce z niewoli organizował oddziały wojskowe PPS-WRN na Żoliborzu. W czasie powstania warszawskiego dowodził batalionem, a od 5 sierpnia 1944 roku był zastępcą dowódcy Zgrupowania „Żyrafa” Armii Krajowej. Po kapitulacji przebywał w obozach jenieckich, a w 1945 roku wrócił do Warszawy. Pracował w instytucjach budowlanych i Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Był członkiem PPS, a następnie PZPR. Otrzymał m.in. Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach.

Na podstawie artykułu „Roman Dąbrowski (socjalista)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.