Wincenty Jasiewicz

Wincenty Adam Jasiewicz (ur. 24 grudnia 1891 w Łomży, zm. 27 listopada 1941 w Bukareszcie) był oficerem kawalerii Wojska Polskiego. Uczył się w korpusach kadetów w Pskowie i Połocku, a w 1912 ukończył Wojskową Szkołę Kawalerii w Jelizawetgradzie. W 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego, a następnie służył w 2 pułku ułanów. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził tym pułkiem, między innymi w walkach pod Milewem. W 1927 otrzymał stopień pułkownika.

Po wojnie pozostał dowódcą 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. W 1930 objął dowództwo 10 Brygady Kawalerii w Rzeszowie, gdzie działał także w organizacjach społecznych. Był wiceprezesem Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz Polskiego Białego Krzyża. W 1937 został zastępcą dowódcy Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. W sierpniu 1939 wyjechał na leczenie do Rumunii i z powodu choroby nie uczestniczył w kampanii wrześniowej. Zmarł w Bukareszcie i został pochowany na tamtejszym cmentarzu katolickim. Odznaczono go między innymi Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Na podstawie artykułu „Wincenty Jasiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.